« Vorige

Het Kinderpakket - oktober 2019

Het kinderpakket

Liefde tussen man en vrouw kan zomaar, als complete verrassing, gepland dan wel zeer gewenst, leiden tot een nieuwe wereldburger. Het grote wonder dat zich in negen maanden voltrekt is in alle gevallen omgeven door een beschermende, liefdevolle buik en in verreweg de meeste gevallen door vreugdevolle aandacht. In de eerste weken, waarin mama en papa bijkomen van de verschijning van het wonder, neemt de opvoeding een aanvang. En in het opvoedingspakket dat de lieve ouders tot hun beschikking hebben en derhalve hun spruit aanbieden, zitten in ieder geval drie ingrediënten waar de kleine mee te maken krijgt.

De pakket-ingrediënten zijn:

  1. Ouders weten niet wie ze krijgen dus weten niet wat het kind nodig heeft;

  2. Ouders blijven ook met hun eigen dingen aan het worstelen dus projecteren onbewust van alles op hun kinderen;

  3. Ouders bedoelen het goed maar kunnen soms slecht hulp vragen. Soms lukt het hen om bij het opvoeden te beseffen dat: ‘It takes a village to raise a child’.

Opvoeden
Met alle liefde die in me was en is heb ik mijn twee kinderen opgevoed. Het was me al snel duidelijk, gezien de moeizame relatie tussen hun vader en mij, dat ik hen opzadelde met een aardig pakket. Ik kon de psycholoog alvast boeken voor over een paar jaar hetgeen niet aan mijn liefdevolle bedoelingen te wijten zou zijn. De scheuren in hun kleren heb ik tijdens de rit die opvoeding heet, niet kunnen voorkomen.

Dan het kind dat ik zelf ben. Jaren ben ik in de weer geweest om mijn Niet-Gezien-Idee om te ruilen voor een Ik-Ben-OK-gevoel. Als ik naar de foto’s uit de jaren ‘50 kijk, de tijd waarin ik opgroeide op een dorp met veel natuur, altijd te eten en een goede school, dan weet ik dat mijn ouders met net zo’n goede intentie hebben geprobeerd mij gelukkig groot te krijgen. Proberen. Dat is het juiste woord. Je doet maar wat als ouders. Je tapt uit eigen bron. Wat je zelf hebt ervaren, plakt aan je systeem en komt door je huid naar buiten. En dat manifesteert zich onmiddellijk als je een klein hummeltje in de schoot krijgt geworpen dat aandacht en zorg nodig heeft.

Wie is deze baby?
De voornaamste zorg van jonge ouders is het aan de gang krijgen van het wurm. Flesjes, schone broeken, huidcontact. Het staat in talloze bewoordingen in Ouders van Nu en andere opvoedgeschriften. En toch, je kunt het gewoon niet perfect doen. Want je hebt geen idee welk wonder in je gezin geland is. Is ze een kunstenaar of een wiskundeknobbel? Is het een introvert of ondernemend kind? Moet hij op gezette tijden eten en slapen of kan je gewoon wachten tot hij begint te blêren?

Bij een tweede kind worden sommige ouders wakker óf raken in de war. ‘Hé, dit is een hele andere!’ en dan nog probeer je een min of meer consequente eenheidsworst van je opvoedstijl te maken. En dat het liefst in harmonische afstemming met de andere ouder. Dat voor elkaar krijgen is trouwens een andere blog waard.

Duizend dingen
Ik denk dat bij dit opvoed-avontuur doorgaans ongeveer 80% goed gaat en 20% ontbreekt. Je moet dat zo zien. Een kind heeft misschien wel duizend dingen van zijn ouders nodig. Ouders hebben daar als ‘t kind geluk heeft, een paar honderd van in huis. Die andere honderdjes worden, als het opgroeit, in toenemende mate gemist. Eerst denk je als kind dat jij de aandacht die je zo graag wilt krijgen, terecht niet verdient. Dat dat soort geluk voor jou niet is weggelegd. Je neemt wat je aantreft voor lief. Ook al is het misschien niet leuk, je leven klopt wel zo ongeveer en je ziet en beseft nauwelijks wat je mist.

Maar eenmaal volwassen verzeil je in relaties, op werk en privé, en dan begint het feedbackcircus. Je krijgt van alles te horen van je partner en je baas en daar ben je, o hoe pijnlijk, niet echt tegen opgewassen. Je komt in een ander speelveld des levens en nu blijken die 20%, die je van huis niet hebt meegekregen, ineens een groot gemis. Je kunt nauwelijks meer denken aan wat er wel is; de focus komt op het ontbreken van geluk.
Gevolg: problemen. Om te beginnen met die relatie. De ander is lastig, doet dingen die je niet gewend bent, en je krijgt te horen dat je rare ideeën hebt. Dat is al een hele opgave in een liefdesrelatie, zeker als de eerste verliefdheid scheurtjes begint te vertonen. Maar dan krijgen jullie kinderen! Dan wordt het pas echt ingewikkeld. Maar, en … jij zag het toch altijd goed? Hoe kan de ander nou zo doen? ‘Hé, joh, doe ‘s normaal!’ En dan: ‘HELP!’

Een dorp
Dan het derde element: het is geen schande om er met je buren/ vrienden/ neven/ oud-leraren/ coaches/ tantes/ moeders/ vaders/ dokter/ leidinggevende/ collega/ toevallige ontmoeting-op-vakantie/nichtjes/oma en opa/ over te praten. Delen helpt ouders als opvoeders. Andere bewoordingen helpen. Nieuwe inzichten laten je nadenken. Dat kinderen een pakket meekrijgen staat vast. Ja, precies zoals jij ook een eigen superpersoonlijke pakket hebt mógen ontvangen. Ja, mogen. Want daar zit de leerstof in die precies goed is voor jou. En wat heb je dan te leren? Dat je Liefde bent. Dat je onschuldig bent. En dat Gelukkig Zijn je geboorterecht is.

Dat pakket draag je letterlijk een tijd, en hopelijk niet je hele leven, met je mee. Hoewel pakketjes variëren in zwaarte wil dat niet wil zeggen dat een meetlatje nodig is. Als je dit leest ben je waarschijnlijk al eens met je pakket aan de gang gegaan en weet je inmiddels dat je het kunt uitpakken, onderzoeken en ook naast je neer kunt leggen. Je bént immers niet je pakket. Je hébt er een.

En wat je eventuele kinderen betreft, van jezelf of uit het ‘dorp’ waar je woont: neem jezelf nooit kwalijk als je achteraf inziet dat je kanjers van fouten hebt gemaakt. If you could have, you would have. Ook jullie hebben opgevoed - net zoals je bént opgevoed - uit liefde.

Saskia Teppema

Er zijn nog geen berichten geschreven, doe dat hieronder
Geschreven op: 29-10-2019